بیشتر از یک ماهه که از صندلی و در و دیوار میگیره برای راه رفتن اما رسما یه هفته ای میشه که بدون کمک چند قدم برمیداره. از اول این هفته میتونست بدون کمک و در حالی که دو تا دستاش رو جلوش نگه میداره یک متر راه بره و امشب تونست دومتر هم راه بره. مرتب در حال تمرین کردن هستش و مثل یه مرد پای پیامدهاش از جمله مدام افتادن هاش وایستاده . دوست دارم وقتی که بزرگتر میشه اگه روزی روزگاری چرخ زمونه بروفق مرادش نبود و به زمین خورد یه نفر باشه که بهش بگه خیلی زمین خورده تا راه رفتن معمولی رو یاد گرفته ! و اینکه شاه کلید موفقیت امید و تسلیم نشدن است
No comments:
Post a Comment